1) Vanmiddag weer een leventjesspel gepland in ons vaste bos achter het lokaal. Joeri heeft gelukkig nog de gekleurde kaartjes van vorige keer teruggevonden. Elk van ons drieën gaat met één nest in een kamp zitten (een simpel roodwit lint doet wonderen) en weg zijn we. Onze welpen vinden dit leuk, waarom er dan meer moeite in steken? Hopelijk rekken we dit tot het vieruurtje. Kinderen zijn tegenwoordig zo snel verveeld.
2) Vanmiddag weer een leventjesspel gepland, maar dan op dat lege industrieterrein achter het zwembad. Joeri heeft een hoop rieten matten meegebracht, die we kriskras rechtzetten op het beton. "Welkom in de prairie, welpen! Met elk een emmer op jullie hoofd spelen we het grote watertekort-spel. De Niveas tegen de Zwitsals, elkaar tikken mag enkel met stukjes zeep die uit je handen floepen. Pas wel op voor de grote gummizwabber-cowboy!"
Vond je de tien verschillen? Ze liggen niet in het spel zelf, maar in hoe dat is ingekleed. Zelfs het tikken, die allersimpelste vorm van spelen, kan je in een ander kleedje steken. Waarom? Omdat elke anders getikte welp er twee waard is. Dat soort inkleding gaat dan ook om meer dan om oude wijn in nieuwe zakken. Het gaat om fantasie, verbeelding: die knop in je kop waarvan zelfs een wetenschapper als Einstein zei dat hij belangrijker was dan loutere kennis. "Kennis is beperkt. Verbeelding omvat de wereld."
Alleen, hoe ziet die wereld er vandaag uit? Er is weinig fantasie voor nodig om te merken dat veel voor ons wordt klaargestoomd, klaargemaakt en klaargedacht. We worden overspoeld door beelden die het ons voorzeggen: opzichtige reclamebeelden, expliciete fotos, videobeelden die mensen volgen van begin tot eind. Voorgeprogrammeerde computers dirigeren hoe je woorden spelt of wat je als ontspanning doet: patience spelen of liever mijnenveld? Doe vooral niets anders met kaarten!
In onze gemediatiseerde maatschappij lijkt fantasie steeds minder nodig: alles wordt voor jou ingevuld. Ook buiten de media, trouwens. Wat is het succes achter bijvoorbeeld Ikea? Doe het zelf, maar wel volgens de plaatjes. Soms zou je willen dat je met de onderdelen voor een kast gewoon nog eens een bureau kon ontwerpen. Zoals in je kindertijd, toen je kampen bouwde met beddenlakens en bezemstelen. Vandaag spelen we fantasy games.
Fantasie is het doodgewone nieuw zien, de simpele dingen eens anders doen. Of een appel eten en je smaakpapillen wijs maken dat het om een peer gaat. Stel je (het) voor! Fantasie is een gratis reis in je hoofd waarop alles kan en alles mag. Het grote voordeel ervan is dat je er geen speciale aanleg voor nodig hebt, noch lange studies. Het fantaseren zit in elk van ons. Het is gewoon een kwestie van tijd, oefening en goesting. Vooral goesting.
Gebruiken we die kans nog elke week? De grote vijand van fantasie is routine: het gewone gewoon doen zoals altijd. Onze jaarlijkse groepsfuif, de totemisatie, onze ouderavond, het maandboekje, de ledenwerving: zoveel mogelijkheden blijven nog onbenut, als je er bij stilstaat. Terwijl, geef toe, het scouts- en gidsenleven er nog zoveel leuker, speelser en grappiger zou uitzien als iedereen fantast mocht zijn, zijn creativiteit de vrije loop kon laten gaan. De mooiste kapoenen, bijvoorbeeld, zijn die op impulstocht: wanneer rioolputten donkere drakenholen worden, en lantaarnpalen gesteven slangen met een groeischeut.
Vandaar de keuze voor dit jaarthema. Omdat we onszelf willen uitdagen om een stapje verder te gaan en dit scouts- en gidsenjaar om te toveren tot een fantastisch fantasievolle tijd. En omdat verbeelding een middel is tot meer kwaliteit, leden en ouders extra kan motiveren en onze groepen nog meer uitstraling kan geven in elk hun omgeving. De input is goedkoop, de output pure winst. In tijden van crisis is dat geen misse investering.
